maandag 23 november 2015

Welkom in Commercieel Nederland!

“Wil jij ook een écht complimentje? Start met Weight Watchers, dan komen de échte complimentjes vanzelf!”

Wellicht heb je deze belachelijke slogan al eens voorbij horen komen op de radio, maar waar zijn we in Nederland nou helemaal mee bezig? Hoe vaak hoor je mensen niet roepen: “schoonheid zit van binnen”? Toch lijkt deze spreuk tegenwoordig weg te vallen: je krijgt alleen nog maar een écht complimentje als je minstens tien kilo gewicht bent verloren. Tuurlijk. Het zelfbeeld van de vrouw (en man) lijkt steeds verder stroomafwaarts te gaan. Wordt het niet eens tijd dat we hier wat aan gaan veranderen?

Terug naar de plechtige slogans: “Houd jij ook zoveel van je vader? Geef hem deze Vaderdag een iPad Air cadeau!” Mijn eerste reactie: wat denk je dat dat kost? Ik wil niemand beledigen, als jij graag een cadeau van een paar honderd euro wil kopen voor Vader- of Moederdag, dan is dat natuurlijk aan jou, maar kinderen voelen zich tegenwoordig verplicht om hun complete spaarrekening leeg te halen, ‘want anders laat ik niet zien hoeveel ik van mijn ouders houd’. Waar is de tijd dat een zelf gekleid asbakje ook mooi was, al rookten je ouders niet. Het bakje kreeg dan wel een functie als ‘paperclipbakje’ of ‘sieradenschaaltje’. Dit jaar ben ik voor het eerst die basisschooltijd weer ingedoken: ik heb een schilderijtje gemaakt en mijn moeder vertelde iedere week hoe leuk ze het vond. Ook de dure Coco Chanel maakt mijn moeder niet gelukkiger, en mij geen betere dochter. Een stukje chocola, a la Cacao Chanel moet ook kunnen, toch?

Het wordt tijd om weer stroomopwaarts te gaan: weg met het verplichte ‘skinny’ zelfbeeld – alhoewel dit natuurlijk niet betekent dat ik hierbij alle slanke mannen en vrouwen discrimineer, wees welkom! – en weg met de verplichte fortuincadeautjes. Terug naar onze basisschooltijd, waarin iedereen gewoon gezien mocht worden zoals hij of zij was, en waar zelf geknutselde Vaderdagcadeautjes weer welkom zijn. Zojuist gespot op de Facebookpagina van Hunkemöller, door een van hun mannelijke modellen: “een meisje is op haar mooist als ze zichzelf goed voelt, en zelfverzekerd is”. Een écht complimentje, gewicht doet er niet toe.

donderdag 22 oktober 2015

Boekrecensie "Spiegeljongen"

HET PROCES VAN OSCAR WILDE, maar dan anders. 
SPIEGELJONGEN ~ Floortje Zwigtman 

Sommige boeken zijn dik, sommige boeken kunnen niet dik genoeg zijn. ‘Spiegeljongen’ is er een vallend binnen die laatste categorie. De laatste roman van de ‘Een groene bloem’-trilogie is zo’n boek waarbij je na de ruim 600 pagina’s met pijn in je hart beseft dat je afscheid moet nemen van de Londense Adrian Mayfield en zijn prachtig, maar pijnlijk liefdesleven. Floortje Zwigtman neemt je voor de laatste keer mee naar het negentiende-eeuwse Londen, waar de processen tegen de homoseksuele Oscar Wilde in volle gang zijn. Hoewel homoseksualiteit toen al uit den boze was, snijdt Zwigtman een zeer actueel onderwerp aan waarbij zij de spijker op de kop slaat: ‘homofobie’ komt nog al te vaak voor en al hebben we in Nederland niet meer te maken met processen als die van Wilde. Met ‘Een groene bloem’ reikt Zwigtman ons de andere kant van het verhaal aan: niet het verhaal van een jongen die zich laat meeslepen met de smerige praktijken van een ziekelijke jongen, maar het verhaal van de inmiddels 17-jarige ‘Adie’ die gewoonweg meer van mannen houdt.

De trilogie begint met het door de Gouden Zoen en de Gouden Uil bekroonde boek ‘Schijnbewegingen’. Adrian komt via zijn baantje bij het modehuis in contact met Trops, die hem kennis laat maken met vele vormen van literaire en schilderkunst. Zo wordt hij op een dag gevraagd om model te komen staan voor de schilder Vincent Farley. Al direct hangt er een spanning tussen de jongen en de kunstenaar, maar Vincent blijft wantrouwig over zijn gevoelens en wil er liever niet aan toegeven. Wanneer Vincent en Trops een tijd op vakantie zijn, en Adrian in aanraking komt met een prostitué, besluit hij zelf ook geld bij te verdienen door zichzelf als manhoer aan te bieden. Zwigtman beschrijft verscheidene perverse en meerdermaal grove passages en houdt zich niet in voor haar relatief jonge publiek. Toch heeft Adrian het gevoel steeds meer van het pad af te raken. Zeker nadat hij kortstondige, maar hartstochtelijke momenten beleeft met Lord Alfred ‘Bosie’ Douglas en na een nacht het bed met hem gedeeld te hebben, gewoonweg wordt gedumpt. Vlak voordat Vincent, waar Adie nog steeds voor poseert, naar Parijs vertrekt om zijn werk tentoon te stellen, geeft de schilder eindelijk toe aan zijn gevoelens voor de jongen.

Adrians geluk kan niet meer op, maar in ‘Tegenspel’ blijkt dit geluk weer te wankelen. Adie werkt nog steeds als manhoer en door vele conflicten en chantages, dreigt dit geheim uit te lekken naar Vincent. Ondertussen speelt de rechtszaak tegen Oscar Wilde, met wie Adie ook bevriend is geworden, en deze processen doen Vincent weer denken over de ‘ziekelijke verdorvenheid’ waar hij zich met Adie schuldig aan maakt. Wilde’s rechtszaak loopt slecht af en dit komt als een schok voor Vincent. Met behulp van een dokter probeert hij te genezen van ‘homoseksualiteit’, maar wanneer Adrians geheim onthuld wordt, zet Vincent definitief een punt achter hun relatie. Adrian blijft uit het veld geslagen achter en Vincent besluit zijn leven te beteren en zich te huwen met een vrouw.

Na ‘Schijnbewegingen’ en ‘Tegenspel’ gaat Adie’s zoektocht naar de liefde verder. Hij kan Vincent niet loslaten, maar vrijwel niets kan op tegen de invloedrijke familie waarin de schilder is opgenomen. Met behulp van Lady Kinderly – een doorgeslagen transseksueel die straatkinderen verhandelt aan rijke Parijzenaren – en met een flinke dosis wraakgevoelens, probeert Adrian Vincent alsnog voor zich te winnen: als vriend of vijand. Dit wordt hem bijna fataal: op een prachtig gemaskerd bal verliest Adrian zichzelf en overstijgt hij zijn grenzen om Vincent te bereiken. Het enige dat hij hier uiteindelijk mee heeft bereikt, is het ziekenhuis. Met hulp van vrienden en familie komt hij weer op de been en vindt hij een weg naar het goede pad. De trilogie sluit af met een brief aan Adrian, waarin Vincent vertelt hoe zijn verdere leven is verlopen.

Zwigtman is van ‘Schijnbewegingen’ tot aan ‘Spiegeljongen’ nergens voor teruggedeinsd. Drie jaar lang heeft zij onderzoek uitgevoerd naar het leven van Wilde en de rumoerige straten van het negentiende-eeuwse Londen. Dat is niet voor niets geweest: net als de eerste twee romans zit ‘Spiegeljongen’ vol details die zowel Londen als Parijs voor je ogen doen opleven. Ieder flesje op de tafel, ieder papier dat door de handen van de jonge Adie glipt, wordt beschreven totdat je het haast zelf kunt zien, voelen of ruiken. Ook jij, als publiek waarvoor ‘Een groene bloem’ oorspronkelijk bedoeld is, bent voor Zwigtman geen aanleiding om Adie met keurige woorden te laten spreken, en lieflijke taferelen onder te lakens te beleven. Het gaat er soms grof aan toe, en dat geeft het verhaal veel kracht. Het triggert, geeft je het gevoel iets te lezen wat eigenlijk niet voor jouw oren – of ogen – bestemd is, net als deze relatief openlijke homoseksualiteit die in die tijd verdoezelt werd. Zwigtman heeft drie prachtboeken neer neergezet die nergens omheen draaien en die de wereld van Oscar Wilde in een nieuw, sappig en spannend licht heeft gezet.

dinsdag 6 oktober 2015

Omelet met Spinazie - Gehakt - Gerookte Zalm

De herfst is duidelijk weer in het land. De bomen krijgen mooie kleuren, maar ook de regen dendert weer neer in de straten. Op dit soort donkere, maar gezellige dagen krijg ik altijd meer zin om nieuwe recepten uit te proberen. Van dit recept zag ik kort een foto staan in een tijdschrift, maar zonder het verder te bekijken inspireerde het me wel tot dit recept wat ik graag wil delen: een omelet gevuld met verse spinazie, gehakt en gerookte zalm.

Hoeveelheid: 2 gevulde omeletten (1 omelet p.p. was voor mij meer dan genoeg) || Calorieën per gevulde omelet: 494 kcal

Benodigdheden voor twee gevulde omeletten
Omeletten:
- 3 eieren
- paprikapoeder
- basilicumkruiden
- peper, zout

Vulling:
- 200 gram verse spinazie
- 100 gram gerookte zalm
- 80 gram gehakt
- peper, zout

Er kan ook gekozen worden voor een vulling met alléén gehakt of alléén zalm.

Voorbereiding
Zorg dat je spinazie is gewassen, met zand is toch minder lekker. Verse spinazie is meestal niet gewassen verpakt. Schud de spinazie goed uit zodat er zo min mogelijk water in zit.

Kluts dan de drie eieren en roer er wat paprikapoeder en basilicumkruiden door. Eventueel kun je nog andere kruiden toevoegen, of knoflook(poeder). Nog wat peper en zout erbij, en klaar.

Aan de slag
Verhit wat boter in een koekenpan en rul het gehakt met wat peper en zout naar smaak.* Wanneer het gehakt niet meer rood is, kan de spinazie erbij. Meestal past het niet in één keer in de pan, voeg dan telkens wat toe en blijf het wat roeren tot alles erin zit. Zet dan het vuur laag.

Begin dan met de twee omeletten. Pak nog een koekenpan (of pannenkoekenpan indien je die hebt) en verhit opnieuw wat boter. Schenk dan de helft van het eiermengsel in de pan en wacht tot de onderkant licht aan het bruinen is. Leg dan de omelet op een bord. Schenk daarna de tweede helft van de eieren in de pan.

Terwijl de tweede omelet aan het bakken is, kun je vast de eerste omelet beleggen met de helft van de plakjes gerookte zalm, en de helft van het gehakt/spinaziemengsel. Rol de omelet op zodat er op het bord weer ruimte is voor de tweede omelet. Beleg deze weer met de zalm die nog over is, en doe de tweede helft van het spinazie/gehaktmengsel op de omelet. Oprollen maar en eet smakelijk!

Waarschijnlijk heb je aan één omelet wel genoeg, omdat ze veel meer vullen dan op eerste gezicht lijkt. Leuk dus om te delen met een vriend/vriendin/familielid, of om de volgende dag nog een lunch te hebben!

* Veel zout is in dit gerecht niet nodig, want de zalm is bijvoorbeeld al redelijk zout. Extra zout toevoegen kan later altijd nog.

zondag 5 juli 2015

Dagje bosba-.. eh zwemba-.. eh strand?


"Hé, ga je mee naar het Bosbad in Amersfoort?"
"Ja maar dan moet ik eerst drie kwartier door de hitte fietsen..."
"..."
"..."
"Oke, ik kom wel met de auto naar jou en dan gaan we in Baarn."
"Oke, tot zo!" 


Plan A
Het plan was om gisteren, samen met een vriendin naar het bosbad te gaan. Het was dus snikheet, en we vonden het de moeite waard, ook al zou het superdruk zijn en moesten we €5,50 entree betalen voor die twee uurtjes dat we er konden zijn. Vol goede moed stapten we de gloeiende auto in, die gelukkig na een flinke airco afkoelde. Met hippe muziek op de achtergrond gingen we op weg. Daar aangekomen zag de parkeerplek er vol uit, maar het verliep allemaal prima. We reden door naar voren en daar ging zowaar net iemand weg. Wat een geluk! We stapten uit, vlak bij de ingang en daar begon de ellende. U KUNT HIER NIET PINNEN. Ja ga weg. Wat is dat nu weer voor onzin? Welk zwembad kun je in hemelsnaam niet pinnen? Waar kun je überhaupt niet pinnen in deze tijd? Zelfs bij de glazenwasser, die dus niet een hele winkel met zich mee sleept tijdens zijn werk, heeft een apparaatje om te kunnen pinnen. En dan kan afgeladen Bosbad Baarn dat niet? Écht heel erg dom. Die zullen wat omzet mislopen zeg...

Plan B
Er moest dus een plan B komen: gaan we naar huis en suf onder de sproeier staan, gaan we helemaal de stad in rijden om te pinnen en dan een uur later weer terugkomen en dan nog minder tijd over hebben, of gaan we naar een ander zwembad?

Binnenzwembad
Zwembad in Amersfoort
Sproeier
Niets
Buitenbad in Laren

Het buitenbad in Laren was een optie om te proberen. Het was een kwartier rijden, en eenmaal de navigatie aan bleek het zelfs maar negen minuten te zijn. Best een goed plan dus. Wij op weg naar Laren, komen we daar aan op een compleet lege parkeerplaats. Geen fiets, geen Vespa'tje, geen Jeep of andere dure patserauto's zoals we in Laren gewend zijn. Niet eens een verdwaald looprekje. Google. Wie gooit z'n zwembad nu een jaar dicht voor ONDERHOUD?! Belachelijk. Echt belachelijk.

Plan C
Binnenzwembad nog steeds geen optie. Sproeier en niets ook niet, en het bosbad in Amersfoort was nu helemaal de andere kant op. STRAND. Er was nog het strandje in Huizen was best wel eens een goede optie kon zijn. Waarschijnlijk ontzéttend druk, afgeladen, smerig water en onmogelijk om te parkeren, maar we moesten het toch proberen.
     We konden zowaar in één keer dichtbij parkeren, het was gewoon een lege plek. Het strand was redelijk rustig, het was er NIET bloedheet omdat er een heerlijk zwoel windje stond, én het water was sowieso warmer in de zwembaden en de koude sproeier. We zijn bruin geworden, hebben naar schattige kleine kindjes gezwaaid, een maffe Amsterdammer kwam aanwijzen waar we ons precies moesten insmeren (uhm oke?.. vooral die "ook je dijbenen, schat" was wat vreemd).
     Er was ook nog een man die met een bijzonder motording in het water ging: het leek een soort kettingzaag waar hij het zeewier wilde maaien of zo, maar blijkbaar liet 'ie zich daarmee voorttrekken. Z'n luchtballonvrouw (zo breed was ze) ging er vrolijk achteraan om hem z'n andere zwembroek te brengen (die hij in het water ging verwisselen... euwl, iedereen zat echt raar naar 'm te kijken) en vervolgens heel blij foto's ging maken alsof het een klein kind was die voor het eerst in bad ging. Je maakt nog wat mee.
     Het werd nog leuker: precies toen we weg wilden gaan, kwam de ijscoman aanrijden met z'n karretje en omdat ik wel contant geld had (alleen C. niet, en ik precies gepast voor één bosbadkaartje, vandaar het probleem), konden we net twee ijsjes met nootjes halen! Tóch nog een geslaagde dag. Maar naar het bosbad met hun geweldige service? Nah, vergeet het maar. Volgende keer direct vol gas naar het Huizerstrand!


maandag 8 juni 2015

Het geluid van stilte

Al weer anderhalf jaar geleden was het dé grote hype in de muziekwereld: “What does the Fox say?”, door Ylvis. Iedereen boog zich over de grote vraag wat de vos nu eigenlijk voor geluid maakte. Ik heb het antwoord nog niet gevonden, maar ik heb wel een nieuwe vraag: “What does silence sound like?” – Hoe klinkt stilte? En bestaat ultieme stilte wel?

Iedereen heeft wel eens in een stiltecoupé gezeten, maar de kans dat het daar stil is, is eigenlijk al niet meer zo groot. De tweede klas is al vol, mensen zoeken oververhit en gehaast een plekje in de stiltecoupé en (meestal) zo zacht mogelijk proberen zij hun gesprekken alsnog voort te zetten. Of er stapt iemand in met muziek. Netjes de oortjes in, maar het geluid staat vervolgens zo hard dat je de woorden nog letterlijk mee kunt zingen. En wie zegt er wat van? Een oude mevrouw in de hoek, die vervolgens met de nek wordt aangekeken en het nieuwe doelwit van de roddels is. Maar stil? Dat zal het in de stiltecoupé nooit zijn.

’s Avonds in bed. Is het dan stil? Of wanneer je door een groot, verlaten bos loopt? Misschien is stilte voor iedereen wel anders: de één vindt het stil wanneer de geluiden van de buitenwereld worden buitengesloten door muziek op te zetten. De ander vindt het stil wanneer alleen het kabbelen van water en het fluiten van vogeltjes te horen is. Of wanneer, ’s avonds in bed, alleen het geluid van een tikkende klok aanwezig is. In onze drukke, rumoerige wereld kunnen deze geluiden symbool staan voor stilte. Maar echte, volledige stilte: bestaat dat wel? En kan de mens dat wel aan?

In South Minneapolis, Verenigde Staten, is er in Orfield Laboratories en ware ‘silent room’ gebouwd: ’s werelds stilte kamer die 99,99 procent van het geluid absorbeert. Mensen worden uitgedaagd om zo lang mogelijk in deze kamer te blijven zitten, maar het Guiness World Record staat nog steeds op 45 minuten. Wat gebeurd er namelijk als je niets meer kunt horen aan omgevingsgeluiden? Hoe stiller de kamer is, hoe meer je eigenlijk hoort: je ruisende oren, het kloppen van je hart, het bewegen van je longen, je rommelende maag.

Al deze geluiden schijnen je compleet gek te kunnen maken. Kun je het je voorstellen? Dat je alleen nog maar je eigen, inwendige geluiden kunt horen? Misschien is zo'n muziekje in de stilte coupé zo gek nog niet.

woensdag 3 juni 2015

Idols: de audities!

Talentenjachten: wie heeft er niet naar gekeken? Het begon in 2002 allemaal met Idols, waarin Jamai en Jim in de finale de strijd met elkaar aangingen. Ik was elf en samen met een vriendin zaten we vol spanning op de bank, hopend dat de jonge, charmante Jim zou winnen. Toen Jamai won, waren we daar ‘toch allang voor’ en was Jim ineens ‘stom’. Het begon allemaal met Idols en eigenlijk waren de bloopers en vals-gezongen audities het leukste. Op een klassenfeest in groep acht, we sliepen in een grote afgehuurde schuur in de duinen, werd “Idols – De Audities” op groot scherm afgespeeld. Vijfenvijftig minuten in een deuk gelegen natuurlijk. Idols vonden we fantastisch!

Inmiddels is Idols van de buis en worden we doodgegooid met dertig nieuwe programma’s. Iedereen heeft wel een passie, half Nederland wil blijkbaar beroemd worden en dat moet dan maar gelijk op tv. Even een lijstje van wat er de afgelopen tien jaar op de buis was: “Popstars, X-Factor, The Voice, Hollands Got Talent, So You Think You Can Dance, Op Zoek Naar Zorro/Annie/Elvis/Evita/Poppins, Korenslag, De Nieuwe Uri Geller, The Ultimate Dance Battle”,…Moet ik nog even doorgaan? Andere optie: Je was vast de helft al weer vergeten, laat staan dat je je nog kunt herinneren wie er heeft gewonnen.

“Zoals bij elke wedstrijd, kan er maar één de winnaar zijn.”

Zo’n zeven jaar geleden ben ik met iemand mee geweest naar de audities van Hollands Got Talent. Ook heb ik al twee keer bij The Voice in het publiek gezeten en op de tribune bij een dans-, zing- en muziekjacht waarvan ik de naam niet eens meer weet. Maar er komt nogal wat bij kijken: het publiek wordt verteld wanneer zij moeten klappen en hoe hard, er worden zes opnames gemaakt van Marco Borsato die peinzend in de rode stoel zit en tóch nog op de knop drukt en ondertussen moest er nog iemand auditie doen. Daar kwamen we tenslotte voor. Ik kan alleen niet begrijpen waar iemand zijn of haar passie zo commercieel probeert te verkopen aan Nederland. Hennie Huisman zong het jaren terug al in de Mini Playback Show: “Maar zoals bij elke wedstrijd, kan er maar één de winnaar zijn.” Ach, iedereen moet het zelf weten, maar de teleurstelling is vaak groot.

Erger nog vind ik dit voor de kindertalentenjachten, zoals The Voice: Kids. In een nieuw jurkje gehesen door oma, liedje ingestudeerd met pappa, aangemoedigd en geprezen door mamma: dit kind móet winnen, kosten wat het kost. Idols was leuk, The Voice was beter, maar kinderen in talentenshows heb ik altijd medelijden mee. Tranen met tuiten als ze verliezen, kinderhartjes gebroken, beledigde moeders en teleurgestelde vaders. Laat de kinderen nog even onbezorgd kind zijn, buiten spelen zonder dat ze op tv moeten met glimmende, hoge hakjes aan en massa’s mascara op. Laten we niet genieten van deze jonge mensen met een passie die wordt doorbroken door teleurstelling en pijn. Ik kijk liever even mijn videoband met de allereerste “Idols: De Audities”. Lachen!

zondag 17 mei 2015

How To Be a Hipster

Geschreven door Leonie, Simone en Nathalie

1. Gij zult altijd een baard dragen, indien u een man zijt. 
Tot kort geleden waren baarden voor de jongere generaties simply not done. Ouderwets en oubollig volgens de mensen - en voor een tijd bleef dat ook zo. Maar toen gebeurde er iets in de wereld: de opkomst van de Hipsters. Een baard is een must-have accessoire voor alle Hipster mannen onder ons; zonder een mooie, volle, netjes verzorgde baard kun je je als die-hard Hipster eigenlijk niet vertonen. We willen geen sikje of een hangsnor. We willen zo'n vol, dik hoogpolig tapijt op het gezicht. Zodat je er bloemetjes in kunt steken. Voor de vrouwelijke Hipsters onder ons; niet getreurd, want er zijn nog veel meer manieren waarop je je unieke Hipster persoonlijkheid kunt laten zien. 

2. Gij zult zo spoedig mogelijk een Oma-jas aanschaffen.
Het is misschien even wennen, maar het is écht belangrijk dat je de meest dichtbij zijnde kringloop in duikt om dé perfecte oma-jas te scoren. Het moet aan deze voorwaarden voldoen: 
1. Hij moet tot minstens over je knieën vallen (ergens onderaan je kuit is het beste). 
2. Hij moet gemaakt zijn van écht wol, in noodgevallen voldoet bont ook. Wel nep natuurlijk. Hallóóó dierenbescherming?! Alleen het beste voor de natuur uiteraard. 
3. Er mag absoluut geen rits in zitten. Knopen, van die grote, maximaal 6. 
4. Het liefst is deze jas lichtgrijs. Andere kleuren voldoen ook wel, maar lichtgrijs is echt het beste. 
Dus, heb je een keer niets te doen en je denkt "Nou, ik moet echt eens een nieuwe oude jas"? Dan weet je nu wat je te doen staat. Pak je zelf geverfde fiets met bloemetjes, en sprint naar de kringloop. 

3. Gij zult u haar kleuren, of in een knot dragen. 
Het zal je vast niet ontgaan zijn: de vele 'artistieke' (en 'kleur'rijke) haarstijlen waar de Hipster graag mee geassocieerd wordt. De eerste optie is voor zowel mannen als vrouwen toepasbaar en is voor mannen ook vaak te zien in combinatie met de baard: de knot. Haar hoeft niet meer netjes bijgehouden te worden: laat het los, laat het gaan! Zodra het een fatsoenlijke schouderlengte heeft, kun je het namelijk heel simpel met een elastiekje in een knot op je hoofd dragen. Lekker makkelijk toch? 
Voor de vrouwen kan deze knot nog bijgestaan worden door een zogenoemde 'donut' ertussen te dragen, zodat de knot voller lijkt. Sjaaltje om je hoofd (of om de knot), en je maakt het helemaal af. Als tweede optie is losgaan met verschillende haarkleuren een geliefde trend. Hierbinnen zijn er twee verschillende mogelijkheden: 1) je verft je haar in de kleur van het haar van je oma (mag in 50 tinten grijs, maar liefst zo licht mogelijk), of 2) je verft de onderste helft van je haar in een bizarre pastel/felle kleur. Het is de bedoeling dat deze kleur geleidelijk overloopt in je eigen haarkleur (dan noemt met dit 'ombre'), maar dit gaat nog wel eens mis. Je mag ook je hele haar in een pastelkleur verven. Vergeet niet om vervolgens te experimenteren met allerlei verschillende vlecht-stijlen! Instagram, Tumblr en Pinterest staan vol met tips voor de prachtigste, kleurrijke vlechten. Let it gooooo! 

4. Gij zult genoegen nemen met 'Te Groot'.
Voor een Hipster kan het nooit groot genoeg zijn. Een bril die je hele gezicht bedekt (met dikke, zwarte randen om je ogen nog kleiner te laten lijken dan ze al zijn, geweldig toch?!) en truien die eigenlijk geen truien meer mogen worden genoemd, maar simpelweg jurken zijn zonder vorm. Met een mooie galaxy print erop en een poes en als je nog ruimte over hebt, een Disney figuur in een iets ander jasje, op een ironische en edgy manier. Maar daarbij houdt het niet op. Denk ook aan schoenen of tassen of sjaals, het liefst allemaal bij elkaar. En natuurlijk mogen we het innerlijk niet vergeten. Een te groot ego past er prima bij. Als je toch bezig bent... 

5. Gij zult enkel en alleen naar Indie-muziek luisteren, of label-loze muziek.
Indie-muziek is al een tijd 'het ding' onder de hipsters. Zwoele, zachte, zomerse deuntjes die je laten zweven onder het genot van een biologisch drankje en huisgemaakte havermoutbrownies. Het maakt echt niet uit als je de maker van de nummers niet kent, je kunt gewoon naar 8-tracks, je vult een willekeurige 'mood' in, en er staat geheid een playlist tussen die getagged is aan 'Indie". Uren luisterplezier. Voor de iets minder zwoele Hipster is er een andere uitkomst, namelijk Vinyl. Wat is er nu beter als je favoriete plaat (of die van je vader) kunnen afspelen op die zwarte, glimmende cirkel? Vraag het een random Hipster: does it sound better on vinyl? 

6. Gij zult deze dingen als hipster moeten bezitten.
Het eerste wat je absoluut moet aanschaffen naast de Oma-Jas en de veranderingen aan je haar, is de crop top. Het is een kort, wijd shirt waarvan niemand weet hoe je het nu precies moet dragen, of er een topje onder mag, of er iets overheen kan, laat staan of je buik wel plat genoeg is. Dat is namelijk ook een vereiste. Geen platte buik? No worries, maar kijk dan nog eens bij gebod 4.
     Naast de crop top is het ook belangrijk om minstens één paar schoenen te bezitten met platteau-zolen. Het liefst minstens 5cm dik. Het mogen open schoenen zijn, maar de schoen in de vorm van een laag, zwart laarsje mag natuurlijk ook. Dan natuurlijk de sierraden: ten eerste, (je hoort er niet bij als je ze niet hebt) de ‘earplug’. Maak het gat van je oorbelgaatje steeds groter zodat je er uiteindelijk grote ringen in kunt stoppen. Dan kun je leuk door je oorlel heen kijken, of je hamster erin hangen. Verder: dubbele ringen (die gaan tegelijkertijd aan twee vingers), sierraden met driehoeken, sierraden met galaxy-afbeeldingen, grote ronde oma-oorknoppen (liefst clips, geen stekers) en alles met een snor. Snorren mogen overal: aan een stokje om mee te poseren voor selfies, aan rietjes, aan een ketting, plak overal snor-stikkers, of een snor-speen voor de kleine hipster. De snor kan ook als neuspiercing en ohja, vergeet de gekleurde plaksnor niet, voor iedere dag één! 

7. Gij zult de volgende dingen zeggen en menen.
- It's not a scarf. It's a traditional Colombian garment. 
- They sound so much better on vinyl. 
- Thanks, I wove it myself. 
- What kind of music do I like? If I had to define it, I'd say post-current experimental tribal funk. But I don't really believe in labels. 
- I wish my typewriter had Helvetica. 
- Is this vegan? 
- You can’t begin to fully appreciate Kafka until you read him in German. 
- I cannot explain my feelings through text. I must use triangles and infinite signs to express myself. 

8. Gij zult niet vies zijn van bi-disme.
Het Bi-disme is je nieuwe geloof. Vanaf nu ben jij bi en zal je er van overtuigd zijn dat je op alle geslachten valt. De grunge meisjes op je instagram maken je toch een beetje hitsig en vanaf nu noem je je favoriete artiest: 'Lana del Bae'. (Noem trouwens iedereen die je lief en leuk vindt 'Bae'). Met andere hipsters post jij confusing pastel plaatjes over vrouwen en het Bi-disme. Jij bent ook een grote aanhanger van het feminisme en zo steun jij het Bi-disme ermee. Het motto luidt: 'Beetje bi is niet bah!'. Met dat statement veroveren jullie tumblr en instagram. Beetje bi is niet bah!

9. Gij zult een online depri hipster of happy hipster zijn.
Instagram, tumblr, pinterest, ze staan allemaal vol met geheime profielen waarop tienermeisjes hun puberhormonen uiten door depressieve teksten te plaatsen. Zo zijn de meest populaire onderwerpen: Eetstoornis, Selfharm, depressie en zelfmoord. Maar hoe begin je nou zo’n mooi account? 
• Stap 1. Kies een mooie pakkende naam: 'Depressedangelinheaven' is bijvoorbeeld een hele mooie. 
• 2. Zet in je biografie een diepe tekst:'Depressed, selfharm obsessed', vergeet ook niet te vermelden dat je 'anti-social' bent, anders hoor je er niet bij! 
• 3. Zog ervoor dat mensen je gaan volgen, zet de meeste zielige tags in je bericht en zorg ervoor dat het er minstens honderd zijn. 
• Plaats allemaal foto’s van grunge girls die jij graag wilt zijn. 
• Vergeet alle geromantiseerde teksten niet over depressie, zelfmoord en selfharming. 
• De laatste stap: stap 6. De meest diepzinnige quotes verdienen een ereplaatsje. 
Nu jullie alle stappen hebben, veel succes met het maken van een ‘secret profile’. Aandacht en nog meer depressie gegarandeerd! 
     ‘Gelukkig’ heb je ook nog de 'Happy Hipsters'. Zij spammen instagram helemaal vol met pastel plaatjes. Het liefst bevatten ze de inhoud (voor zover het inhoud heeft): 'Fuck the haters' en verzamelen ze allemaal foto’s van meisjes met pastel haar. Vooral de hashtag: 'Goals' is erg bekend. Ze noemen zichzelf vaak 'Pastelgrunge'. Zo combineren zij zwart en duistere dingen met pastel kleuren, maar de happyhipsters plaatsen vaak ook nog depressieve teksten en rebelse dingen, verpakt in de mooie pastelkleurtjes. 

10. Vergelijk een hipster in geen geval met een hippie.
Natuurlijk zijn er wel wat overeenkomsten, maar hipsters zijn zo uniek dat ze zelfs niet op hippies willen lijken. Eén duidelijk verschil tussen een hippie en een hipster is drugs. Waar hipsters graag een biologische rooibos thee met natuurlijke fairtrade suiker nippen, hebben hippies liever wiet, speed of een ouderwetse simpele nicotine cigaret. Als hipster kun je daar echt niet mee aan komen.
     Hippies, net als hipsters, houden van groene ideeën en zijn tegen milieuvervuiling. Beiden voelen zichzelf compleet uniek. Het zijn allebei artiesten - en oh ja, iedereen zou eigenlijk gewoon veganist moeten zijn. Ook zijn hipsters en hippies creatieve mensen, maar hipsters willen vooral werk zien dat nieuw en anders is en hippies boeit het niet zoveel, zolang het maar - zoals de hippies het altijd zo mooi zweverig en dromerig kunnen verwoorden - uit het hart komt. En dat is het grote verschil. Waar hippies dromen, staan hipsters met beide benen op de grond, cynisch en sarcastisch tegen de wereld aan te schoppen. Ach ja. Die moeten er ook zijn. 

P.S. Ja, de hippies deden dat stiekem ook. Don't tell the hipsters.

P.P.S. Ik vind hipsters stom.